Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Υπομονή Α


Υπομονή Α
Σε κάποιο νέο Μοναχό που ξεκίνησε με πολύ ζήλο για πνευματικούς αγώνες, συνέβαινε αυτός ο πειρασμός, μόλις άρχιζε να κάνει προσευχή τον έπιανε ρίγος, δυνατός πονοκέφαλος, πυρετός.
-Είμαι άρρωστος και δεν αποκλείεται να πεθάνω, έλεγε στον εαυτό του. Ας βάλω λοιπόν τα δυνατά μου να τελειώσω την προσευχή μου για να είμαι έτοιμος, όταν με καλέσει ο Κύριος μου.
Με αυτές τις σκέψεις βίαζε τον εαυτό του και τελείωνε την καθημερινή Ακολουθία του. Ύστερα όμως από την προσευχή τού περνούσαν όλα. Αισθανότανε περίφημα. Αρρώσταινε πάλι σαν πλησίαζε η ώρα της προσευχής. Έφερνε κι αυτός με μιάς στη σκέψη του το θάνατο, βίαζε το εαυτό του και δεν παραμελούσε τα καθήκοντα του. Και ο Θεός βλέποντας τη μεγάλη του υπομονή, το απάλλαξε γρήγορα από το βασανιστικό πειρασμό.

Ένας Γέροντας πήγε να επισκεφθεί τον Αββά Αχιλά και τον πρόλαβε να φτύνει από το στόμα αίμα.
-Τι έπαθες, Αδελφέ,; Τον ρώτησε.
Και ο άνθρωπος της υπομονής:
-Αυτό που είδες, είπε, είναι ο λόγος του Αδελφού που πριν από λίγο με στενοχώρησε. Αγωνίστηκα σκληρά να μην απαντήσω και ζήτησα από τον Θεό να πάρει την πικρία από την ψυχή μου. Και να που ο λόγος έγινε αίμα στο στόμα μου. Φτύνοντάς το έβγαλα και την θλίψη της καρδιάς μου.

Ένας Ερημίτης πείνασε κάποιο πρωινό.
-Δεν τρώνε το πρωί οι Μοναχοί, είπε στον εαυτό του. Ας περιμένω τουλάχιστον ως την τρίτη ώρα.
Σαν έφτασε η τρίτη ανέβαλε ως την έκτη. Όταν και η έκτη πλησίαζε, έβρεξε τα παξιμάδια του και είπε στο λογισμό του:
-Κάνε λίγο υπομονή, δε θ’ αργήσει και η ενάτη.
Όταν έφτασε η δύση του ηλίου, σηκώθηκε να προσευχηθεί για να καθίσει στο τραπέζι. Είδε τότε την ενέργεια του σατανά, που από το πρωί του είχε
φέρει πείνα, σαν βρομερός καπνός, από το στόμα του. Παρευθύς ελευθερώθηκε από την επιθυμία. Και φυσικά δεν έφαγε.
Ένας από τους μεγάλους της ερήμου αγωνιστές έβαλε όρο στον εαυτό του σαράντα μέρες να μην πιεί νερό. Δεν αρκούσε μόνο τούτο. Όταν το διάστημα εκείνο έκανε ζέστη αφόρητη και η δίψα του φλόγιζε τα σπλάχνα, έπλενε το ποτήρι του, το γέμιζε ως απάνω κρυστάλλινο νερό απ’ την πηγή και το άφηνε απέναντι του.
-Γιατί το κάνεις αυτό; Τον ρώτησε κάποιος γείτονας του ερημίτης.
-Για να εξασκηθώ στην υπομονή, απάντησε ο γενναίος αθλητής.

Δεν προοδεύουμε σήμερα στην αρετή, έλεγε ένας γέροντας στους μαθητές του, ούτε θα κατορθώσουμε ποτέ να φτάσουμε στα μέτρα των παλαιών Πατέρων, γιατί δεν έχουμε υπομονή να τελειώσουμε το έργο που αρχίζουμε. Επιθυμούμε ν’ αποκτήσουμε χαρίσματα, αλλά χωρίς κόπο, γι’ αυτό εύκολα ξεγλιστρούμε στο κακό. Συχνά και χωρίς λόγο αλλάζουμε τόπο διαμονής, σαν αν θέλουμε τάχα να βρούμε μέρος που δεν υπάρχει διάβολος. Άλλοτε πάλι έλεγε:
-Εκείνος που για ένα διάστημα αγωνίζεται και κοπιάζει πέρα από το μέτρο και ύστερα πέφτει σε αμέλεια και αρχίζει πάλι εντατικό αγώνα και γρήγορα ατονεί, ποτέ δεν θ’ αποκτήσει υπομονή. Από αυτόν μην περιμένεις πρόοδο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου